Sakarya Detay Haber
Rukiye Türeyen

SİZ HİÇ İSİMSİZ ANILDINIZ MI?

SİZ HİÇ İSİMSİZ ANILDINIZ MI?
Bu haber 04 Ocak 2017 - 7:49 'de eklendi ve kez görüntülendi.

Adınız yabancılaştı mı hiç?

Mesela “Şu hasta kız mı?” ya da “Hasta kızın annesi?” dediler mi evinizi tarif ederken.

Benim öyküm 7 yıl önce bir asansör kazası ile başladı…

Ben de herkes gibi sağlıklı bir bireydim.

Yolda yürürken kimse uzaylı görmüş misali bakmıyordu. Vah vah gencecik yazık tarzı sözcükler dökülmüyordu ağızlardan.

 

Alışveriş merkezine gitmiştik sevgilimle.

O alışveriş yapıyor, bense market arabasını itiyordum.

Her şeyi aldığımıza emin olduktan sonra kasaya gidip ödeme işini de hallettik.

Asansöre ilerliyorduk ki; kız arkadaşım bir şey unuttuğunu fark edip sen asansörle aşağıya inip poşetleri bagaja yerleştir ben hemen geliyorum diyerek geri döndü.

 

Elimde bir yığın poşetle asansöre binip birinci kat düğmesine basıp beklemeye başladım. Birden asansör durunca tuşa tekrar tekrar bastım, ben tuşa basınca asansör yeniden çalışıp hızla boşluğa düşmeye başladı.

O an anladım ki film şeridi halinde geçiyormuş insanın hayatı gözleri önünden…

İzleyici olup kendi hayatını uzaktan seyretmekte varmış dedim kendi kendime…

 

Düştüğümü hatırlıyorum bir tek. Bir de gözlerimi açtığım anı hatırlıyorum.

Aradan ne kadar zaman geçtiğini bilmeden bilinçsizce uyumak.

Sonradan öğrendim ki, bir sene boyunca uyumuşum…

Bu zaman zarfında neler olup bittiğine dair en ufak bir fikrim yok ve bu nedenle bir senenin içeriğini merak ediyordum.

 

Annem bir seneyi anlattığında kız arkadaşım tarafından terk edildiğimi öğrendim…

Neden diye sorduğumda ise annem sustu.

Babam da annemi bırakıp gitmişti.

Hayatımızdan ne çok giden olmuş ben uyurken dedim anneme…

Gidenin giderken ne götürdüğü önemli değildir. Boş bir beden götürüyor giden.

O bedende vicdan yoktur; kalp denilen et parçasını içi boş taşıyor bedeninde…

 

Doktor beni muayene etmeye geldiğinde acı gerçekle yüzleştim…

Demek ki, babam ve sevgilim bu yüzden bırakıp gittiler bizi.

Hayat diye mırıldandı iç sesim…

Felçli biri olarak yaşayacaktım artık vücudumun belden aşağısı tutmuyordu…

Engellileri düşündüm bir an.

Hiç anlayamamışım onları.

Hayatlarını nasıl sürdürüyorlar diye merak edip sorma gereği bile duymadım.

Şimdi ise yaşayarak görecektim, bir kısıtlı insanın hayatını…

 

 

POPÜLER FOTO GALERİLER
SON DAKİKA HABERLERİ
İLGİLİ HABERLER
error: Bu sitenin içerikleri korumalıdır. Emeğe saygı !!